دَاعَبَ

دَاعَبَ النَّسِيمُ وَجْهِي بِلُطْفٍ وَأَنَا أَسِيرُ عَلَى الشَّاطِئِ.

Sahilde yürürken hafif rüzgar yüzümü okşadı.

كَانَ يُدَاعِبُ صَدِيقَهُ بِكَلِمَاتٍ لَطِيفَةٍ لِإِضْحَاكِهِ.

Onu güldürmek için arkadaşıyla nazik sözlerle şakalaşıyordu.